Ihlamur kokularıyla birleşince hayalimde sen, Şarkı sözlerine düşünce gözlerin,
Ay sarılınca yıldızlara, Ve yakamoz gözlerimdeyken, İşte yoksun -sen- o zamanlar.
Hayal, gözlerin, yıldızlar, gözlerim ve yangın yeri.
Yine bahar,
Ve tabi bir de aşk ...
Yağmur yağarken sor sen, hele bir de gittiysen.
Öylesine ... yetmez ki, yine çok, yine sayfalarca, kış yorgunu ruhum ve kim bilir kaç gece daha...
Alevler yükseliyor avuçlarında, ruhu al al olmuş ve kalbinde ılık bahar geceleri. Geceler; tek değil o kendini yalnız hissedişi, gün değil, geceler, kim bilir kaç gecedir hep bir ateş düşüyor; solmaya yüz tutan hayallerine; yangın başlıyor ve sessizlik.
Mutsuzluk değil bu, belki ömrünün en çabuk, en büyük sevinci sarıyor içini. Paylaşmıyor artık, mutsuz olmamak için mutluluğunu da yaşayamıyor doyasıya. Denizin kıyısına oturmuş, bir elinde dalgalar ve yüreğinde o.

Kalabalığın kıyısında, bir elinde yalnızlık ve her nefeste o.
En güzel yanı geç uyunan gecenin sabahına erken uyanmak, kuş cıvıltılarının arasına karışınca hayalin, sen, kalınan yerden devam etmek rüyaya. Kim bilir kaçıncı uykundayken, bu seni kaçıncı sevmek. Sahi kaç kişi sevdi seni. Kaç kişinin gecesinden geçtin kim bilir. Sahi kim bilir?
Mühim değil, kim bilir kaç habersiz kişiyiz böyle, bunlara benzer uyanışlardan, biri de ben. Gerçekten mühim değil. Aşk iki kişiliktir diyorlar, bilmiyorlar henüz. Bilmesinler de. Mutsuzluk değil demiştim ya inan; gerçekten mutsuzluk değil.
Söylememek lazım ve ?şarkı söylemek?, içinizdekini yeniden büyütebilmek.

Sustuklarından kaç pişman insan vardır, söylenmemiş kaç güzel söz; kimlerin içinde saklı.
Kanın kaynar ya hani, böyle-öyle çok derinden, coşku, masum, tanımlanamaz ya hani, bilemezsin. Belki de bilme zaten, korkar kaçarsın, korkarım. Öyle korkarım, sonsuza dek, ruhun duymaz, gidersin. Giderken sen, kal da diyemem, bir büyük gurur sarar ve sallanırım bir ipin ucundan, sessizce. Korkma bilmeyeceksin bunları, kelimelerim ses olmayacak; hiç.

Gitmen, gidecek olman değil korkum ki zaten, inan değil, kim kalmış ki böyle derinden.
Zaman değişti biliyorum. Korkaklarız hepimiz, korkmaktan ne sevebiliyoruz ne de aşk. Baki değiliz hiç birimiz bir diğerinde. Belki acı, belki değil, öğreneceğiz ya da unutacak. Öğrenmek acı olur, bir gün başını çevirince ardında kalana, için ürperirse bu öğrenmek olacak, hani acırsa ruhun, kaybetmek gibi gelirse ve yalnızsan öğrendiğine pişman da olursan, ki olma istemem, temenni unutmak olsun?

Gidersen sen, kalan unutulan olsun, olsun ki bilme sen onun acılarını, unut ki tam alışmışken gidişine, dikilmesin hayalin gecelerine. Gideceksen çok kalma, gecikme yarınına, bekleyenlerine ve dahi kendine.
Yangın başladı şehirde, için için, sen yine bilme.
Var mısın?

Söylememek lazım, ama gel gör ki ben çok söylemek istiyorum, gel sor ki ?
Var mısın?

İzle sadece, yansın, içim içim, şehir, sus n'olur ...
Yağmur yağarken, yağacakken, yangın alev alevken asıl sancı başlar, unut sen.
Sen hiç gelmeden daha, gidişinden korktun mu Sevgi'nin?
Olsan da, olmasan da ... Şimdi sus...