Ne gariptir; yeni yeni fark ediyorum kendi içimde kayboluşlarımı... Ve zamanin nasil da insafsiz olduğunu, nasılda her
şeyi unutturduğunu.! Ve bu bir şeyden daha ağır kaldırabilecek başka
bir yük olmadığını.

Bir gün uyanınca değiştiğini fark ettim her şeyin. Tek istediğim ellerinin, saçlarının hiç eksik olmamasıydı. Kim bilir kaç geceyi, uykusuz ve derin iç çekişlerle dinleyip, hüzünlenerek uykusuz geçirdim, ama insan bedeni işte bitkin düştüm, uyuyakaldım. Sevginle kendimi hep üstün hissettim, herkesten hatta yaşamdan da daha güçlü olduğumu hissettim ama değilmişim bunu yaşamın acımasız kuralı islemeye başlayınca anladım Birbirimizin kollarında birbirimizden den habersiz, bir biz olduğumuzu anladığımdaysa her şey için çok geçti. Ve biz o eski bize hiç benzemiyorduk yakılmış bir fotoğraftan arda kalanlar gibiydik...

Anlatılan her şey masalmış aşklara dair. Ve sevdaların modasının çoktan geçtiğini gördüm hayatta. Ama seni böyle bir tezatın içinde öyle seviyordum ki sana hiçbir şey söyleyemedim çünkü seninle ne çok acılar paylaştık.Ve ne çok sevinçler yasadık fark ettin mi bilmiyorum? Her acımızda daha da yakınlaştık birbirimize lakin biz birbirimize yaklaştıkça uzaklaştığımızı hiç fark edemedik

Şimdi gizliden gizliye bir sızı var içerimde kimseye anlatamadığım. öyle ki büyüdükçe büyüyor.Ve yokluğunda çok daha iyi anlıyorum birbirimizi... Geceler boyu, yatağın her kıvrımında düşünüyorum. Ne kadarda değiştiğimi sorguluyorum. Ve eski tecrübelerimin beni ne kadar büyüttüğünü ama seni kaybettirdiğini, ben herkes gibi hayırlısı diyemiyorum işte ama isyanda etmiyorum. Bizim isyanımız sadece birbirimizeydi çünkü

Dünya yine aynı hızla dönüyor işte hayat nasıl öğüttüyse ikimizi dişlilerinde dünya durana kadar da öğütmeye devam edecek ve herkes, ancak mahrum kalınca anlayacak sevginin değerini.

A.Gökhan AKIN
Bilmem Hangi tarih